Adwokat Adam Bernau 500-506-506, Adwokat Tomasz Mikołajczuk 505-501-543 kancelaria@prawna.eu

Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności

Udziela się przerwy – obligatoryjnie – w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary.


Można
udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. Na podstawie ważnych względów rodzinnych lub osobistych udzielenie przerwy zawsze jest dobrowolne, co oznacza, że nawet spełnienie przesłanek do jej udzielenia nie musi oznaczać uwzględnienia wniosku w tej kwestii.

Względy zdrowotne.

Za względy zdrowotne przemawiające za udzieleniem przerwy można uznać jedynie zaistnienie takiej jednostki chorobowej, co do której na podstawie wiedzy medycznej brak jest przesłanek do podjęcia pomyślnych rokowań leczenia w warunkach więziennych.

Ciężka choroba to „taka ciężka choroba, która uniemożliwia wykonanie kary, to znaczy może zagrozić życiu skazanego lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo w wypadku osadzenia go w zakładzie karnym. Przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności ma charakter celowy i rozważając zasadność jej udzielenia sąd winien mieć na uwadze fakt, czy skazany wykorzysta przerwę zgodnie z jej przeznaczeniem.

Ważne względy rodzinne i osobiste.

Ważne względy rodzinne, uzasadniające udzielnie przerwy w wykonywaniu kary, to okoliczności uzasadniające uznanie za wyjątkowo ciężką sytuacji życiowej najbliższej rodziny skazanego, a zarazem nadające się do poprawienia przez obecność skazanego i jego osobiste starania.

Celem przerwy w karze jest likwidacja zbyt ciężkich (cięższych niż typowe) skutków, jakie niesie ze sobą pozbawienie wolności dla skazanego lub (i) jego rodziny, nie zaś odwlekanie w czasie zwyczajnych trudności i niedogodności płynących z powinności wykonania kary pozbawienia wolności, jakie dotykają również bliskich osób skazanych.

Przerwę w karze ze względów rodzinnych udziela się, gdy obecność skazanego jest niezbędna dla zapewnienia bytu rodziny czy opieki nad członkiem rodziny, a celu tego nie da się osiągnąć inaczej jak przez osobisty udział skazanego. Np. niewielkie gospodarstwo rolne skazanego nie stanowi w chwili obecnej źródła utrzymania dla kogokolwiek i niewykonywanie działalności rolniczej nie spowoduje zagrożenia dla czyjejkolwiek egzystencji. Osadzenie celem odbycia orzeczonej kary pozbawienia wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym skazanego. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Ciężar gatunkowy ujemnych skutków osadzenia w zakładzie karnym musi więc być tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż przez udzielenie przerwy w karze nie można im zaradzić.

Opłata sądowa od wniosku o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności albo kary aresztu – 60 zł.